W sztuce walki, jaką jest judo, istnieje wiele poziomów wtajemniczenia. By nosić miano mistrza i móc przyozdabiać indywidualne kimona judo czerwonym lub czarnym pasem, powinno się przejść aż przez dziesięć egzaminów. Przygoda z judo rozpoczyna się od sprawdzenia naszych umiejętności na zasadniczym poziomie. Po jego pozytywnym zaliczeniu, uzyskujemy tytuł rokyu i możemy nosić pas w kolorze białym. Właściwie każdy kolejny egzamin jest coraz trudniejszy i poddaje testowaniu inne kwalifikacji judoki. Techniki judo można podzielić na dwie grupy, są to: rzuty , a dodatkowo chwyty(obezwładnienia). Specyfika rzutów w tym sporcie polega na tym, iż zawodnik zamierzający wykonać atak, czeka aż przeciwnik wytrąci się z równowagi. Następnie intuicyjnie przesuwa osobiste ciało tam gdzie, jego oponent zamierza dotknąć kuli ziemskiej by powtórnie zdobyć równowagę. Nie może tego jednak zrobić gdyż drogę blokuje mu nasz zawodnik. Wtedy następuje rzut i walka schodzi do parteru, czyli toczy się w pozycji leżącej, tuż nad matą. Chwyty to już inna bajka. Stosuje się je w tej chwili w walce parterowej. Dzielą się one na duszenia, dźwignie , a oprócz tego trzymania. Pierwsza grupa to technologia, polegające na zablokowaniu dopływu powietrza do płuc albo krwi do mózgu przeciwnika, poprzez ucisk krawędzią przedramienia na krtań lub tętnicę szyjną. Dzwignie zakładane są jedynie na staw łokciowy. Trzymania pozwalają na zarządzanie ruchów przeciwnika, dociśnięcie go do maty i zakończenie walki w wyniku przekroczenia przez niego 25 sekundowego limitu.